มีใครบางคนบอกว่า....
ในความรัก ของคนสองคน สุดท้ายเวลาที่เลิกกัน
เราจะรู้ว่าใครคือผู้ให้และใครคือผู้รับ
................................................
ผู้ให้ คือ คนที่หยิบยื่นความเจ็บปวดให้อีกฝ่าย
จะโดยตั้งใจหรือไม่ก็ตาม แต่เขาได้ให้มันไปแล้ว

ผู้รับ คือ คนที่ยอมรับความเจ็บปวดนั้นมา
โดยที่ไม่อยากได้มันเลยแม้แต่น้อย...แต่ก็ต้องรับมัน

ความหมาย แบบนี้ ไม่มีใครอยากเป็นผู้รับแน่นอน
และ.บางคน...คงไม่อยากจะเป็นผู้ให้..เหมือนกัน......
เพราะกลัวว่าสักวันอาจจะเปลี่ยนมาเป็นผู้รับบ้าง

ใครคนนั้นบอกอีกว่า
บางสิ่งที่เขาหยิบยื่นให้ คนรับ..เต็มใจรับมันเสียด้วย
บางคนรับมันมา...รู้ว่าหนัก...วางมันลง..เพราะกลัวเหนื่อย
บางคนรับมัน..แบกไว้จนหนัก...เหนื่อย....ถึงวางมันลง
บางคน...รู้ว่าหนัก ...กลับยิ่งแบก...รับมันเพิ่ม...มันยิ่งหนัก
ก็ยิ่งเหนื่อย...แต่ไม่วางมันลง...

มันขึ้นอยู่กับว่าคนรับ..ตั้งใจจะเก็บ จะแบกมันไว้กับตัวนานแค่ไหน
.......................................................
ความทุกข์ ความเสียใจ ความผิดหวัง ความเจ็บปวด
เราจะวางมันลง..ครั้งเดียวทีเดียวเลย..คงไม่ได้และไม่ง่าย....

...แต่เมื่อไร...
ที่รู้สึกว่าแบกมันไว้..จนหลังไหล่ลู่ล้า อ่อนแรง...ไปหมด...
ขอแค่...ค่อยๆวางมันลงทีละนิด ทีละนิด เท่าที่จะวางได้เป็นพอ
...สักวัน..
.มันจะเบาบาง...ผ่อนคลายความหนักหน่วง..นั้นเองตามกาลเวลา..
.แม้อาจจะไม่มีวันหมด...เลยก็ตาม....แต่ยังไง
........ก็ดีกว่าที่จะเก็บมันไว้แบบนั้น..........
.....ตลอดไป......